Dit handgebaar van motorrijders betekent iets heel anders dan veel mensen denken

De motorrijdersgroet kent geen echte oorsprong en dat maakt het juist zo fascinerend.

Terwijl miljoenen motorrijders wereldwijd dagelijks twee vingers opsteken naar een hun medebroeder of zuster op twee wielen, weet vrijwel niemand precies hoe dit ritueel ooit is ontstaan. Geschiedenis en legende lopen hier zo door elkaar dat zelfs motorexperts het er niet over eens zijn.

De meest geciteerde theorie voert terug naar 1904, toen William Harley en Arthur Davidson elkaar toevallig tegenkwamen op straat. Motorfietsen waren in die tijd schaars en het zien van twee rijders die elkaar begroetten was zo bijzonder, dat omstanders dachten een geheime code te aanschouwen.

Van daaruit verspreidde het gebaar zich langzaam maar zeker door de motorwereld.

Een tweede verklaring ligt bij Amerikaanse veteranen die na de Tweede Wereldoorlog terugkeerden naar huis. Zij droegen het V van victorie-symbool mee en gebruikten het om lotgenoten op motorfietsen te herkennen. Dat gevoel van kameraadschap onder gelijkgestemden was namelijk precies wat hen bond, ver voorbij de motor zelf.

Romantisch is ook de middeleeuwse legende die aan het gebaar verbonden wordt, waarbij twee ruiters elkaar zouden hebben begroet met het V-teken tijdens een uitdaging. Of deze verhalen historisch kloppen doet er misschien minder toe dan de waarde die het gebaar al meer dan een eeuw vertegenwoordigt voor iedereen die op twee wielen rijdt.

Gedeeld lot

De meest gangbare betekenis achter de motorgroet is praktisch en menselijk tegelijk. De wijsvinger en middelvinger wijzen naar beneden, richting het asfalt, als een stille wens voor een veilige rit.

Het is geen overwinningsgebaar in de stijl van Winston Churchill, maar een herinnering dat de weg gevaren kent die alleen motorrijders echt begrijpen, gevaren waar automobilisten zich doorgaans nauwelijks bewust van zijn.

Regen, wind, gladde bochten en onoplettende weggebruikers zijn dagelijkse realiteit voor wie op twee wielen rijdt. Dat gedeelde risico schept een spontane solidariteit tussen mensen die elkaar nooit eerder hebben gezien en elkaar na dit moment ook nooit meer zullen tegenkomen.

Een fractie van een seconde, twee vingers omlaag, en er is een verbinding die moeilijk te verklaren valt maar direct voelbaar is voor iedereen die hem ooit heeft ontvangen of gegeven. Net als de tik bovenop de helm.

Tegelijkertijd heeft de groet zijn grenzen en die zijn belangrijk om te kennen. Bij het remmen, in druk stadsverkeer of tijdens het nemen van een scherpe bocht is veiligheid belangrijker dan sociaal verkeer.

Op snelwegen kan het gebaar bovendien verkeerd worden geïnterpreteerd door andere weggebruikers of simpelweg worden gemist door de andere motorrijder. Tijdens grote motorevenementen zoals rallydays of clubritten laten rijders het gebaar dan ook vaak achterwege, anders zouden ze urenlang met één hand rijden terwijl concentratie juist geboden is.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Wanneer de groet uitblijft

Een uitgebleven reactie is zelden een teken van minachting of onverschilligheid. De andere rijder was misschien bezig met schakelen, werd opgeslokt door een lastige bocht of had simpelweg zijn handen vol in het verkeer.

Na meer dan een eeuw bestaat dit gebaar nog steeds, gedragen door verhalen, tradities en een gedeeld gevoel van vrijheid dat moeilijk in woorden te vatten is