Doris (80) moet sparen voor tandarts en bril: ‘Ik denk dat ik ook zonder medicijnen zou kunnen’

Ze werkt al sinds haar vijftiende, maar nu moet Doris (80) kiezen tussen haar gebit en haar medicijnen

Wie een leven lang heeft gewerkt zou op zijn tachtigste toch onbezorgd van de oude dag moeten kunnen genieten.

Voor duizenden ouderen pakt de werkelijkheid anders uit en het verhaal van de 80-jarige Doris laat zien hoe krap de marges kunnen zijn als het geld bijna op is.

Doris begon op haar vijftiende met werken en heeft sindsdien nooit stilgezeten. Toch houdt ze na een lang leven maandelijks slechts zo’n 1273 euro netto over, zo vertelt ze aan het Zweedse magazine Allas.

664 euro per maand aan huur

Daarvan gaat meteen een fors deel op aan de huur van haar woning, die haar ongeveer 664 euro per maand kost. Een aanvraag voor huurtoeslag heeft ze inmiddels lopen, in de hoop dat er iets meer lucht in haar begroting komt.

Wat overblijft moet ze uiterst zorgvuldig verdelen, want boodschappen zijn de afgelopen jaren flink duurder geworden en zelfs een pak koffie is voor haar nauwelijks nog te betalen.

Daarbovenop kwam een huurstijging van omgerekend ruim 91 euro in twee jaar tijd en de volgende verhoging hangt alweer boven haar hoofd. “Ik duim dat het deze keer maar een kleine verhoging zal zijn,” aldus Doris tegenover Allas.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Het meest schrijnend wordt haar situatie zichtbaar bij de zorgkosten. Voor een bezoek aan de tandarts of een nieuwe bril moet ze maandenlang opzij leggen en zelfs op haar medicijnen probeert ze te beknibbelen.

“Ik denk dat ik het ook zonder medicijnen zou redden. Financieel red ik het omdat ik al van jongs af aan heb geleerd zuinig met mijn middelen om te gaan,” aldus de 80-jarige in gesprek met het magazine.

Rijkdom

Opvallend genoeg klaagt ze nauwelijks, want rijkdom zit voor haar namelijk niet in geld maar in haar gezondheid en in de nabijheid van haar kinderen en kleinkinderen. “Er zijn velen, vooral vrouwen, die het nog slechter hebben dan ik,” aldus Doris.

Volgens cijfers die het platform Sozialpolitik aktuell verzamelde loopt in Zweden 10,9 procent van de 65-plussers risico op armoede en onder de alleroudsten ligt dat aandeel zelfs nog hoger.

Zweedse media meldden op basis van gegevens van de pensioenautoriteit dat ongeveer 13 procent van de tachtigplussers onder de Europese armoedegrens leeft, waarbij vooral alleenstaande vrouwen kwetsbaar zijn.

Uit onderzoek van ouderenorganisaties SPF Seniorerna en SKPF bleek bovendien dat zeven op de tien Zweedse gepensioneerden niet rondkomen van alleen het staatspensioen.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Armoede

Ter vergelijking, in Duitsland zit volgens het federale statistiekbureau Destatis 19,5 procent van de 65-plussers in de armoede-zone, waarmee de situatie daar op papier nog somberder oogt.

Het Zweedse pensioenstelsel rust op drie pijlers. Naast het staatspensioen bestaat er een premiepensioen dat in aandelen wordt belegd en daarnaast bouwen veel werknemers een bedrijfspensioen op.

De pensioenleeftijd komt in 2026 uit op 67 jaar en schuift mee met de stijgende levensverwachting. Ole Settergren van de Zweedse pensioenautoriteit lichtte die keuze eerder toe bij de Duitse omroep NDR.

“Wij willen dat alle generaties evenveel pensioen krijgen zonder dat de jongeren meer premie hoeven te betalen,” aldus Settergren.

Voor Doris hebben dat soort discussies weinig zin. Haar dagelijkse werkelijkheid bestaat uit rekenen en vooruitschuiven, waarbij ze zichzelf voorhoudt dat anderen het zwaarder hebben.

Dat een vrouw die 65 jaar geleden begon met werken op deze leeftijd nog moet twijfelen over haar medicijnen zegt intussen genoeg over de gaten in het stelsel.