Huiseigenaar eist 3.500 euro voor vallende bladeren van bomen: 250 kruiwagens vol bladeren per jaar

Een Duitse huiseigenaar eiste van zijn buurman een jaarlijkse vergoeding van 3540 euro voor de bladeren en eikels die van diens perceel op zijn grond terechtkomen.

Volgens de eigenaar vallen er elk jaar zo’n 250 kruiwagens vol blad op zijn terrein, terwijl de buurman weigerde te betalen waarna de zaak voor de rechter belandde.

Op het perceel van de buurman staan veertien zomereiken van ongeveer tweehonderd jaar oud. Drie daarvan staan slechts een meter van de erfgrens, zijn zo’n 25 meter hoog en hebben een kroon met een doorsnede van 18 tot 24 meter, waardoor de takken 9 tot 12 meter over de grens hangen.

De eisers hadden binnen de daarvoor geldende wettelijke termijnen nooit gevraagd om de eiken te verwijderen of de takken in te korten. Volgens hen moesten ze tussen week 40 en 48 elk jaar minstens eens per week de dakgoot van het huis over een totale lengte van vijftig meter schoonmaken.

Bomen voldeden niet aan wettelijke afstand

Naast de genoemde eiken stonden ook twee andere bomen te dicht bij de grens, op 4,5 meter. De eisers rekenden met kosten van 1800 euro voor achttien dakreinigingen van elk tweeënhalf uur tegen 40 euro per uur, terwijl het afvoeren van zes containers volgens hen nog eens 300 euro kostte.

Daarbij kwam nog 1440 euro voor negen weken waarin ze telkens vier uur bezig waren met het bijeenvegen van het blad. Volgens de eisers hadden ze recht op deze jaarlijkse vergoeding, omdat de bomen niet voldeden aan de wettelijk voorgeschreven afstand tot de erfgrens.

De buurman voerde aan dat hij vanwege de natuurbescherming van de eiken niet verplicht was om de kosten voor het opruimen van blad en eikels te betalen.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Bovendien maakten de eisers volgens hem geen onderscheid tussen het blad van de bomen die te dicht bij de grens staan en ander blad, terwijl dat blad ter plaatse gebruikelijk zou zijn. De rechter wees de eis af, omdat er geen recht bestond op een jaarlijkse vergoeding van 3540 euro.

Volgens vaste rechtspraak van het Duitse hooggerechtshof kan een buurman wel recht hebben op compensatie wanneer hinder van een perceel verder gaat dan redelijkerwijs zonder vergoeding moet worden geaccepteerd.

Dat geldt echter alleen wanneer de getroffen eigenaar niet in staat was de hinder op tijd te laten stoppen, bijvoorbeeld omdat een wettelijke termijn is verstreken.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Houdt de eigenaar van de bomen zich wel aan de regels voor de afstand tot de grens, dan is er sprake van normaal gebruik van zijn grond zonder recht op vergoeding.

Voor de bomen die op voldoende afstand staan, vervalt een claim daarom al direct. Ook voor de drie tot vijf eiken die te dicht bij de grens staan, kregen de eisers geen gelijk, omdat alle eiken op het perceel van de buurman als natuurmonument beschermd zijn.

Volgens de rechter is een vergoeding uitgesloten wanneer het natuurbeschermingsrecht de eigenaar verbiedt om de hinder weg te nemen.

Rechter wees de eis af

De buurman zou anders een schadevergoeding moeten betalen voor de gevolgen van een wettelijke regeling, die niet in zijn eigen belang maar in het algemeen belang bestaat.

Het kappen of flink snoeien van de eiken is de buurman verboden, waardoor hij de hinder niet kan wegnemen. Bovendien overtrad de buurman volgens de rechter de afstandsregels niet, omdat de regeling in Nedersaksen niet geldt voor bomen die al hoger waren dan drie meter toen de wet in werking trad.

Ook in Nederland zijn er regels voor bomen bij de erfgrens. Volgens het Burgerlijk Wetboek moet een boom minstens twee meter van de grens staan, tenzij een plaatselijke verordening of gewoonte anders bepaalt, waarbij de buurman de verwijdering kan eisen van bomen die te dicht bij de grens staan.

Dat recht vervalt wel na twintig jaar, terwijl voor beschermde of monumentale bomen vaak aanvullende regels van de gemeente gelden. Voor overhangende takken kan een buurman de eigenaar vragen ze te snoeien, al bestaat voor bladafval in de herfst meestal geen recht op een vergoeding.