China werkt aan bizarre tank met kernreactor en kanon dat 12.600 km/u haalt

Het eindpunt is volgens een studie voor de periode na 2045 een tank met een kernreactor. Daarvoor zouden eerst twee generaties met dieselmotoren moeten verschijnen, om het elektrische wapen en de stroomvoorziening ervan te beproeven.

De kern van het onderzoek draait om een zogeheten railgun, een kanon dat het projectiel met elektromagnetische kracht versnelt in plaats van met buskruit.

De geplande versie moet in de laatste fase een snelheid van ongeveer 3,5 kilometer per seconde bereiken, ruim twee keer zo snel als conventionele tankgranaten. Theoretisch zou het wapen daarmee doelen op honderden kilometers afstand kunnen bereiken.

Voor gevechten tegen andere tanks zou een dergelijk wapen overigens niet bedoeld zijn, aangezien het bereik ver boven de afstanden ligt waarop tanks doorgaans direct vuren. Het voertuig zou de rol van lange afstandsartillerie vervullen, ook al wordt het in de studie als gevechtstank aangeduid.

Lange afstandsartillerie

Voor de stroomvoorziening in de laatste ontwikkelingsfase voorzien de onderzoekers een kleine modulaire reactor. Een dergelijke voertuigreactor bestaat op dit moment niet en is tot dusver vooral met computermodellen onderzocht.

In het terrein zou zo’n reactor bovendien schokken, trillingen, sterke hellingen en treffers moeten doorstaan zonder dat er radioactief materiaal vrijkomt, eisen waarvoor stationaire installaties nooit zijn ontworpen.

Een fundamentele uitdaging is dat de reactor zijn energie gelijkmatig levert, terwijl de railgun in een fractie van een seconde een krachtige stroomstoot nodig heeft. De energie zou daarom eerst moeten worden opgeslagen in bijvoorbeeld supercondensatoren of vliegwielsystemen.

Hoeveel tijd er tussen twee schoten zou verstrijken, laat de studie open. Daarnaast beperken hitte en slijtage aan de geleiders in de loop de vuursnelheid, een probleem dat ook bij eerdere railgunprojecten elders ter wereld opdook.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

De studie omvat verder een elektromagnetisch pantser, dat bij een treffer een stroomstoot afgeeft om het binnendringende projectiel te verstoren. Dergelijke pantsers zijn al eerder onderzocht, maar hebben nooit een serietank gehaald, mede vanwege het gewicht, het stroomverbruik en het risico op schade aan de eigen boordelektronica.

Een door de South China Morning Post geraadpleegde Chinese defensiedeskundige betwijfelt of een bemande tank met kernreactor zinvol te bouwen valt.

Hij noemt de warmteafvoer, de afscherming tegen straling en de gevolgen van een treffer als grote problemen. Ook het bergen en repareren van een beschadigd voertuig zou aanzienlijk ingewikkelder zijn dan bij een dieseltank.

Als mogelijke oplossing wordt een onbemand platform genoemd, waarbij de stralingsbescherming anders zou kunnen worden opgezet. Daarnaast merkt de deskundige op dat een reactor alleen de brandstofbehoefte wegneemt. 

Mogelijk een onbemand platform

Munitie, reserveonderdelen en andere benodigdheden zouden nog altijd moeten worden aangevoerd. De studie is afkomstig van onderzoekers van een Chinese voertuigbouwer uit de defensie-industrie en het Beijing Institute of Technology, en verscheen in 2026 in een vaktijdschrift.

Een ontwikkelingsopdracht van het Chinese leger, een prototype of een aanschafplan is niet bekend. Het jaartal 2045 markeert slechts het begin van de laatste van drie ontwikkelingsfasen, voor de civiele wereld kan het concept vooral interessant zijn vanwege de energievraagstukken die het blootlegt.

Het opslaan en in korte tijd afgeven van grote hoeveelheden energie, het beheersen van warmte in een beperkte ruimte en het verdelen van stroom over meerdere systemen zijn uitdagingen die in afgeslankte vorm ook spelen bij elektrische voertuigen.

De energie van één schot in de laatste fase komt overeen met wat een elektrische auto nodig heeft voor ongeveer zeventig tot negentig kilometer rijden.