71 jaar na drama met tientallen doden worden er weer autoraces gehouden

Vanaf 1 juli 2026 zijn motorsportwedstrijden op circuits officieel weer toegestaan in het Alpenland, mits er aan voorwaarden wordt voldaan. Het einde van een van de langste en meest consequente verboden disciplines in de sport is nu definitief bevestigd door het parlement in Bern.

Het verbod vindt zijn oorsprong in een ramp die niet eens op Zwitsers grondgebied plaatsvond. Tijdens de 24 uur van Le Mans in 1955 vloog een Mercedes de toeschouwerstribunes in na een aanrijding.

Tientallen mensen kwamen om het leven en nog veel meer raakten gewond. Het was een van de zwaarste rampen in de motorsportgeschiedenis en meerdere landen namen nadien maatregelen. Zwitserland was het enige land dat die maatregelen meer dan zes decennia volhield.

Waar gaan ze dan rijden?

De discussie over opheffing sleepte al lang. In 2010 diende parlementslid Walter Wobmann een initiatief in met het argument dat rijke Zwitsers door het verbod duizenden kilometers moesten reizen om deel te nemen aan racewedstrijden.

Dat zou de ecologische voetafdruk en de economische schade voor Zwitserland alleen maar groter maken. Na jaren van politieke discussie en ecologische afwegingen volgde uiteindelijk de definitieve stemming.

Nu het verbod is opgeheven, rijst de vraag: waar gaan ze dan rijden? Zwitserland heeft namelijk nauwelijks circuitinfrastructuur. Het circuit van Lignières is de enige permanente baan en die wordt hoofdzakelijk gebruikt voor trainingen van de Zwitserse toeristenbond TCS.

Artikel gaat verder onder de video.

Het historische circuit van Bremgarten dat ooit Formule 1-races ontving staat al decennialang te vervallen. Een volledig nieuw circuit bouwen voor Formule 1 of MotoGP lijkt in de praktijk vrijwel onmogelijk vanwege de strenge milieunormen geluidsoverlast beperkte ruimte en druk op de woningmarkt in een dichtbevolkt bergland.

Zwitserland heeft tegelijkertijd een opvallende eigenaardigheid bewaard: bergafdalingsraces zijn altijd toegestaan gebleven. Die discipline valt namelijk onder de bevoegdheid van de kantons en niet van de federale overheid waardoor het verbod op circuits er geen invloed op had.

De paradox is daarmee compleet: een land dat circuits verbood maar bergwedstrijden toestond en dat zelfs Formule E-evenementen in stadscentra organiseerde, omdat elektrische eenzitters politiek beter lagen dan luidruchtige verbrandingsmotoren.

Ook een maatschappelijke en esthetische afweging

Dat laatste zegt iets over hoe het debat in Zwitserland werd gevoerd. Het was nooit puur een veiligheidskwestie maar ook een maatschappelijke en esthetische afweging waarbij lawaai en milieuimago een grote rol speelden.

De toestemming voor Formule E toonde aan dat er altijd een zekere bereidheid was om motorsport toe te laten mits het de juiste vorm aannam. Met de opheffing van het verbod per 1 juli 2026 begint een nieuw hoofdstuk maar ook een praktisch vraagstuk.

Komen er nieuwe circuits of worden bestaande uitgebreid?

Welke circuits gaan er komen of worden er bestaande banen uitgebreid? De Zwitserse overheid stelt voorwaarden, en die zullen ongetwijfeld betrekking hebben op geluidsoverlast en milieueisen. Of dat de aanleg van serieuze circuits rendabel maakt voor organisatoren is nog onzeker.

Voor de Zwitserse motorsportgemeenschap is de symbolische betekenis in ieder geval groot. Na meer dan zestig jaar wachten mogen ze eindelijk racen op eigen bodem zonder de auto op de trein naar Duitsland of Frankrijk te moeten zetten.