30 verdiepingen hoog, 1,6 kilometer lang en plaats voor 80.000 mensen: deze gigantische drijvende stad moet jarenlang de wereld rondtrekken

Ergens op zee, ver van de dichtstbijzijnde haven, glijdt een stad met 80.000 mensen rustig over de oceaan. Hier wonen mensen, gaan ze naar hun werk, doen ze boodschappen en leven ze hun dagelijkse leven, terwijl de hele stad langzaam van continent naar continent reist.

Dat is de visie achter Freedom Ship, een gigantisch drijvend project dat alles uitdaagt wat we denken te weten over wonen en reizen in de toekomst. Het idee klinkt bijna te ongelooflijk om waar te zijn, maar een internationale groep ontwerpers, ingenieurs en scheepsarchitecten werkt serieus aan de realisatie ervan.

Het schip moet maar liefst 1,6 kilometer lang en 240 meter breed worden, waardoor het bijna vijftien keer zo lang is als een standaard voetbalveld. Aan boord zullen 50.000 mensen permanent wonen, aangevuld met 10.000 toeristen en een bemanning van 20.000 personen die de enorme drijvende stad dag en nacht draaiende houden.

Ter vergelijking geldt de Icon of the Seas van Royal Caribbean momenteel als het grootste cruiseschip ter wereld. Maar als Freedom Ship ooit wordt gebouwd, zal het meer dan acht keer zo groot zijn en in een klasse op zichzelf varen.

Wat het project echt onderscheidt van een traditioneel cruiseschip is het volledig zelfvoorzienende karakter. Kinderen kunnen er onderwijs volgen van de basisschool tot en met het hoger onderwijs, terwijl bewoners beschikken over winkels, banken, restaurants, gezondheidszorg en alle dagelijkse voorzieningen op loopafstand. Hoofdontwerper Kevin Schopfer omschrijft het project als een complete miniwereld op zee.

De plannen omvatten onder meer een waterpark, een concertzaal, twee musea en een sportstadion met plaats voor 15.000 toeschouwers. Het stadion behoort niet tot de grootste ter wereld, maar is wel groot genoeg voor sportevenementen en grote concerten. Volgens Kevin Schopfer is zelfs de naam van Taylor Swift al eens genoemd als mogelijke artiest.

Na een dag vol activiteiten kunnen bewoners en bezoekers een enorm aquarium verkennen, gaan duiken of de avond afsluiten in de nachtclub aan boord. Het idee is dat alles wat je nodig hebt voor het dagelijks leven zich aan boord bevindt, terwijl de stad rustig verder reist naar haar volgende bestemming.

Een drijvende stad vaart de wereld rond

Freedom Ship is ontworpen om voortdurend in beweging te blijven en zal volgens de plannen elke twee à drie jaar een volledige wereldreis maken met een kruissnelheid van ongeveer zeven knopen. Dat betekent dat de bewoners letterlijk de wereld rondreizen zonder ooit te hoeven verhuizen.

Door de enorme afmetingen is het schip veel te groot voor gewone havens. Daarom blijft het permanent in internationale wateren, terwijl kleinere boten bewoners en bezoekers van en naar het vasteland vervoeren wanneer zij aan land willen gaan.

De voortstuwing moet plaatsvinden met behulp van kernenergie, wat volgens CEO Roger Gooch een belangrijk onderdeel is van de duurzame ambities van het project.

Het doel is om te bewijzen dat het mogelijk is een duurzame samenleving op zee te creëren en tegelijkertijd de druk op kuststeden te verminderen, omdat het gigantische schip nooit hoeft aan te leggen in kleine havens.

Hoewel de visie futuristisch klinkt, is het idee allesbehalve nieuw. De Amerikaanse ingenieur Norman Nixon presenteerde de eerste plannen al in de jaren negentig, maar na zijn overlijden in 2012 kwam het project stil te liggen en verdween het jarenlang naar de achtergrond.

Inmiddels heeft Freedom Cruise Line International de plannen nieuw leven ingeblazen, een internationaal team van ontwerpers, ingenieurs en scheepsarchitecten samengesteld en koers gezet om wat ooit pure sciencefiction leek werkelijkheid te maken.

Financiering blijft een struikelblok

Het prijskaartje bedraagt meer dan 14 miljard euro, een bedrag dat vooralsnog niet bijeen is gebracht. “We hebben er veel vertrouwen in dat we dit kunnen realiseren, maar financiering is cruciaal,” zegt Gooch. Als het geld er komt, start de bouw in Indonesië en duurt de constructie drie à vier jaar.

Critici plaatsen grote vraagtekens bij de haalbaarheid, zowel technisch als financieel. Een drijvende structuur van die omvang stelt ongekende eisen aan de scheepsbouwkunde en kernaangedreven passagiersschepen bestaan tot nu toe simpelweg niet. Projectmanager Sridev Mookerjea laat zich daar niet door ontmoedigen. 

“Het is een fantastisch concept,” aldus Mookerjea. “Met genoeg doorzettingsvermogen kan dit werkelijkheid worden.”

Of dat doorzettingsvermogen ook voldoende investeerders aantrekt, moet de komende jaren blijken.