Kijk in je portemonnee: dit 2 cent-muntje is duizenden euro’s waard

In menig Nederlands huishouden liggen nog altijd oude munten opgeborgen. Soms gaat het om een vergeten verzameling van opa of oma, soms om muntgeld dat jarenlang in een potje werd bewaard en uiteindelijk naar een lade verhuisde.

Tussen die Nederlandse muntjes duiken ook regelmatig buitenlandse exemplaren op, waaronder kleine kopergele muntjes die ooit in Duitsland als betaalmiddel werden gebruikt.

Voor het overgrote deel van die oude munten geldt dat ze tegenwoordig financieel weinig voorstellen. Een exemplaar dat er op het eerste gezicht bijzonder uitziet, hoeft bij verkoop niet meer dan een paar cent of enkele euro’s op te leveren.

Toch zijn er uitzonderingen die voor verzamelaars een stuk interessanter zijn en waarbij de oorspronkelijke waarde nauwelijks nog iets zegt over de prijs die iemand er vandaag voor wil betalen.

Zeldzaamheid

Het draait daarbij vooral om zeldzaamheid. Een afwijkend jaartal, een beperkte oplage of een specifieke muntplaats kan ervoor zorgen dat een ogenschijnlijk onbeduidend muntje ineens interessant wordt voor verzamelaars.

Ook de staat waarin een munt verkeert speelt een belangrijke rol, want een exemplaar zonder veel krassen of slijtage is doorgaans aantrekkelijker dan een munt die tientallen jaren intensief is gebruikt.

Bij de beoordeling kijken verzamelaars bovendien naar de letter die op sommige munten de muntplaats aangeeft.

Verschillende Duitse munthuizen gebruikten daarvoor hun eigen code, waardoor een combinatie van een zeldzaam productiejaar en een weinig voorkomende muntplaats bijzonder gewild kan zijn.

Dan zijn er nog de productiefouten, die een munt helemaal interessant kunnen maken. Een dubbele afdruk, een verschoven afbeelding of een afwijkende muntplaat kan ervoor zorgen dat een exemplaar afwijkt van de standaarduitvoering.

En daar zit de verrassing voor wie thuis nog zo’n oude verzameling heeft liggen. Het gaat om de Duitse twee-pfennigmunten.

De absolute topper is de twee pfennig uit 1969 met muntteken J van de munt in Hamburg. In dat jaar stapte Duitsland over van massief koper op staal met een dun koperlaagje, maar in Hamburg werden per ongeluk nog zo’n 550 munten geslagen uit restanten van de oude koperen plaatjes.

Die zeldzame exemplaren zijn te herkennen doordat ze niet aan een magneet blijven hangen, terwijl de ruim veertig miljoen gewone exemplaren uit dat jaar dat wel doen. Catalogi noemen voor zo’n koperen 1969 J bedragen van 2.000 tot 5.000 euro, afhankelijk van de staat.

Op eBay wisselde een gekeurd en goed bewaard exemplaar van eigenaar voor bijna 1.800 euro en worden vergelijkbare munten aangeboden voor zo’n 3.500 euro.

Een tweede rariteit is precies het omgekeerde geval: een twee pfennig uit 1967 met muntteken G uit Karlsruhe die wél magnetisch is, omdat daar vroegtijdig een handvol stalen plaatjes in de persen terechtkwam.

Ook daarvoor noemen handelaren bedragen van 3.000 tot 5.000 euro, terwijl de bijna 27 miljoen gewone koperen exemplaren uit 1967 G nauwelijks iets waard zijn. Ook de magnetische variant van 1966 J wordt genoemd als schaars stuk.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Ook Nederlandse munten kunnen flink wat geld waard zijn

Niet alleen buitenlandse muntjes leveren soms een verrassend bedrag op, want ook binnen de Nederlandse muntgeschiedenis bestaan er exemplaren die duizenden euro’s kunnen opbrengen. Een bekend voorbeeld is de zogenoemde noodgulden uit de oorlogsjaren, geslagen in zink omdat zilver destijds schaars was.

Verder staat de twee cent uit 1877 bekend als een gewilde rariteit, net als bepaalde proefslagen die nooit voor algemeen gebruik zijn vrijgegeven maar per ongeluk toch in omloop raakten.

Ook de gouden tientjes van voor de Eerste Wereldoorlog trekken regelmatig serieuze bedragen op veilingen, mede door de stijgende goudprijs.

Voor de rijksdaalder en de vroegere gulden geldt dat vooral proefexemplaren en munten met een afwijkende stempeling in trek zijn bij liefhebbers.

Wie thuis nog een oude muntendoos heeft staan, doet er verstandig aan om de stukken te laten beoordelen door een erkende numismaat voordat ze bij het oud papier of de pot met kleingeld belanden.

Zo’n taxatie kost meestal weinig tijd en kan in het beste geval een onverwachte meevaller opleveren.

Gezien de groeiende belangstelling voor numismatiek, mede aangewakkerd door online veilingplatforms en gespecialiseerde verzamelaarsforums, groeit ook de kans dat verborgen zeldzaamheden alsnog worden ontdekt en tegen een mooie prijs van eigenaar wisselen.