Duitse vrouw wil naar Domburg in Nederland: Ze keert daar nooit meer terug

Een vrouw uit Duitsland vertrok richting Zeeland met een heel bijzonder doel. De reis voerde naar de Nederlandse kust, waar Domburg op haar wachtte, en de dag zou uiteindelijk veel meer betekenis krijgen dan een gewoon uitstapje.

Onderweg was er alle tijd voor lange gesprekken, glimlachen en humor, en voor de vrouw betekende de reis tegelijkertijd een fijn weerzien met een plek die ze al lange tijd nog eens wilde bezoeken. Aan de kust bleef de warme en gezellige sfeer bestaan, maar achter deze bijzondere ervaring ging ook een ernstig verhaal schuil.

De reis was namelijk allesbehalve een gewone vakantie, want de vrouw was terminaal ziek en het bezoek aan de Nederlandse kust zou waarschijnlijk haar laatste ontmoeting met Domburg en de zee worden. De reis was een van haar laatste grote wensen, die dankzij de vrijwilligers van Wünschewagen werkelijkheid kon worden.

Wünschewagen is een Duits initiatief dat ernstig zieke mensen helpt om wensen in vervulling te laten gaan die ze zelf niet meer kunnen realiseren. Het hoeven daarbij geen grote of spectaculaire dromen te zijn, want wanneer de tijd beperkt is, zijn het vaak juist de eenvoudige ervaringen die het meest betekenen.

Voor sommigen is de wens om nog één keer de sfeer in het stadion van hun favoriete club te beleven, terwijl anderen ervan dromen terug te keren naar de stad waar ze zijn opgegroeid. Voor weer anderen is de wens simpelweg om nog één keer naar de kust te gaan, de nabijheid van de zee te voelen en naar de golven te kijken.

Vier uur onderweg naar Nederland

Voor deze vrouw was de bestemming terug naar Domburg. De Zeeuwse badplaats had voor haar een bijzondere betekenis en ze wilde er samen met haar familie nog één dag doorbrengen.

“De wens van onze passagier was om nog één dag aan zee in Domburg door te brengen, samen met haar familie”, schrijft de Wünschewagen op Facebook.

De vrouw vertrok ’s morgens samen met een vriendin en haar zoon richting Nederland, ook vrijwilligers van de Wünschewagen uit het Rijnland reisden mee. De rit naar Zeeland duurde ongeveer vier uur, ondanks die lange reistijd was van verveling geen sprake.

“Samen met een vriendin, haar zoon en onze wensvervullers uit het Rijnland vertrok ze ’s morgens naar Nederland.”

“Ondanks de vier uur durende rit vloog de tijd voorbij, er werd verteld, gelachen en levendig gepraat. Aan slapen viel helemaal niet te denken.”

Eenmaal aangekomen in Domburg stonden andere familieleden haar al op te wachten. Haar kleinkinderen en schoondochter waren naar de Zeeuwse kust gekomen om de bijzondere dag samen met haar door te brengen.

Het gezelschap bezocht eerst een strandrestaurant met uitzicht over de kust. Daar was tijd voor koffie en wafels en daarna kwam het belangrijkste moment van de dag, de vrouw wilde zo dicht mogelijk bij de zee komen.

Een normale rolstoel is op zacht zand moeilijk te gebruiken, de vrijwilligers hadden daarom vooraf een speciale strandrolstoel geregeld die geschikt is voor het rijden over zand. Daardoor kon de vrouw daadwerkelijk naar de waterlijn worden gebracht.

Zelfs tijdens deze emotionele dag bleef haar gevoel voor humor aanwezig. Bij het water beloofde ze volgens de organisatie dat ze niet te ver de zee in zou zwemmen.

Het zijn juist dit soort momenten waarvoor de Wünschewagen is opgezet. De organisatie probeert mensen die door hun ziekte niet meer zelfstandig kunnen reizen toch naar een plek te brengen die belangrijk voor hen is.

De voertuigen zijn daarvoor aangepast aan het vervoer van ernstig zieke patiënten. Vrijwilligers begeleiden de reiziger tijdens de tocht en houden rekening met medische en lichamelijke situaties.

Na de uren aan de Nederlandse kust begon de terugreis naar Duitsland, eenmaal terug in het hospice werd duidelijk hoeveel energie de lange dag had gekost. De vrouw voelde de inspanning van de reis en het verblijf aan zee.

Toch overheerste volgens de betrokkenen de vreugde over de tijd die ze samen met haar familie had kunnen doorbrengen. De reis leverde haar en haar naasten herinneringen op aan een dag die onder normale omstandigheden waarschijnlijk niet meer mogelijk was geweest.

Afscheidsreis naar geliefde plek

Voor de vrouw was Domburg meer dan zomaar een toeristische bestemming. Het was een plaats waaraan persoonlijke herinneringen verbonden waren, precies daarom wilde ze er aan het einde van haar leven nog één keer naartoe.

De wensen die via initiatieven zoals de Wünschewagen worden vervuld hoeven daardoor niet spectaculair te zijn. Voor iemand die ernstig ziek is kan een bezoek aan het strand of een middag met familie juist enorme betekenis krijgen.

Waarschijnlijk was deze tocht haar laatste reis naar Domburg. Dankzij de vrijwilligers kon ze de Zeeuwse kust nog eenmaal zien en samen met haar familie aan het water zitten.

Wat voor veel vakantiegangers een gewone dag aan zee is werd voor haar daarmee een afscheidsreis. Een lange rit van Duitsland naar Nederland maakte het mogelijk om nog één keer terug te keren naar een plek die een belangrijke rol in haar leven had gespeeld.