Formule 1 in rouw na overlijden van geliefde coureur

Want op een gloeiendhete augustusdag in 1976 deed deze Brit iets wat de meeste mensen simpelweg niet kunnen. Nu is hij op 83-jarige leeftijd overleden, in alle rust, in het westen van Ierland.

We hebben het over Guy Edwards. De man die op de oude Nürburgring uit zijn auto stapte en recht op het vuur af liep.

Niki Lauda verloor op die dag de macht over zijn Ferrari, klapte tegen de vangrail en bleef in een vlammenzee midden op de baan staan.

Edwards reed er bijna bovenop en behoorde tot de eersten die stopten. Samen met Arturo Merzario, Brett Lunger en Harald Ertl wist hij Lauda uit het brandende wrak te trekken.

De Oostenrijker overleefde het ternauwernood. Zware brandwonden, beschadigde longen door de giftige rook, maar hij leefde. Voor die actie kreeg Edwards later de Queen’s Gallantry Medal opgespeld, een onderscheiding voor moed.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Als coureur bleef het bij Edwards wat aanmodderen. Tussen 1974 en 1977 reed hij zeventien Grands Prix voor Embassy Hill, Hesketh en BRM.

Carrière

Een zevende plek in Zweden in zijn debuutjaar was het hoogst haalbare en punten zaten er namelijk nooit in. In het Britse F1-kampioenschap, dat naar sponsor Aurora werd genoemd, ging het hem beter af. Daar won hij wel een aantal races tussen 1978 en 1980.

In de sportwagens vond hij meer plezier. Tien keer stond Edwards aan de start van de 24 uur van Le Mans en in 1981 reed hij zich naar een tweede plek in zijn klasse voor J.L.P. Racing. Zijn mooiste uitslag op het Franse circuit.

Edwards studeerde aan de universiteit van Durham en stapte daarna meteen de autosport in. Bij een raceschool op Brands Hatch ritselde hij gratis baantijd in ruil voor wat papierwerk en met een Mini Cooper S reed hij zijn eerste wedstrijdjes bij elkaar.

Toen het racen erop zat, vond hij een nieuwe plek in de paddock. Edwards werd een soort meester in het binnenhalen van sponsorgeld.

Hij wist precies welke deuren hij moest opentrappen en menig team bleef mede dankzij hem overeind. Ook coureurs kwamen via zijn contacten verder. En zelf verdiende hij er een aardige boterham aan.

De laatste jaren waren minder zonnig. Een beroerte zette hem op afstand van de sport die hij zo goed kende. Het grootste verdriet kwam al eerder. Zijn zoon Sean trad in zijn voetsporen, werd een gevierd coureur, en kwam in 2013 om het leven op Queensland Raceway in Australië.

Sean zat als passagier in een Porsche om een jongere rijder te coachen toen die na een crash bij hoge snelheid in brand vloog.

Toch staat zijn naam gegrift, simpelweg omdat hij op het juiste moment niet wegkeek.