Levensverwachting van honden berekend: Zo oud wordt jouw hond

Wie in die trouwe ogen van zijn viervoeter kijkt weet ergens diep vanbinnen dat het afscheid ooit komt, en dat het meestal veel te vroeg is.

Toch blijkt de ene hondenbezitter statistisch gezien op bijna drie keer zoveel jaren te mogen rekenen als de andere.

Het verschil zit namelijk niet in geluk of goede zorg alleen. Het zit in het ras dat je ooit koos en in details waar je destijds waarschijnlijk niet over nadacht.

Britse onderzoekers van hondenwelzijnsorganisatie Dogs Trust brachten samen met wetenschappers van de Universiteit van Liverpool de gegevens van 584.734 honden in kaart.

Daaruit rolde een ranglijst van 148 rassen die duidelijk maakt welke honden hun baasje het langst gezelschap houden en welke rassen gemiddeld al na een handvol jaren afscheid nemen.

De uitkomsten daarvan zijn niet alleen een tikkeltje ontroerend, maar ook praktisch. Ze horen volgens de wetenschappers thuis in de afweging van iedereen die een hond wil aanschaffen. Iets om op te letten duss.

Onderzoeksleider Kirsten McMillan zei tegen BBC Science Focus dat zij vooral hoopt op meer bewustzijn bij toekomstige eigenaren.

“Mijn hoop is dat onze resultaten eigenaren helpen beter te begrijpen wat ze op zich nemen en welke factoren allemaal invloed hebben op gezondheid en levensduur, zeker bij het aanschaffen van een hond,” aldus McMillan.

Grote lijven en platte snuiten betalen de rekening

Gemiddeld haalt een hond volgens de studie 12,5 jaar. Vrouwtjes doen het net iets beter dan mannetjes en leven doorgaans 0,3 jaar langer.

Ter vergelijking noteerde de oudste hond ooit maar liefst 31 levensjaren, maar dat blijft een uitzondering waar de doorsnee eigenaar alleen van kan dromen.

De ranglijst laat vervolgens zien dat formaat een grote rol speelt. Grote en zware honden lopen namelijk twintig procent meer risico op een vroege dood dan kleinere soortgenoten.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Nog zwaarder weegt de vorm van de kop. Rassen met een platte snuit zoals de Franse bulldog en de mops hebben veertig procent meer kans op een kortere levensduur dan honden met een normale neuslengte zoals de golden retriever.

De oorzaak ligt in de kenmerken die fokkers er in de loop van decennia bewust hebben ingefokt, en die deze dieren opzadelen met adem-, huid- en oogproblemen en met hartkwalen.

“Een middelgrote platsnuitige reu zoals een Engelse bulldog heeft bijna drie keer zoveel kans op een korter leven dan een klein langsnuitig teefje zoals een dwergteckel of een Italiaanse windhond,” aldus de onderzoekster.

Levensverwachting per ras

Onderaan de lijst staat een naam die veel liefhebbers zal schokken. De Kaukasische herder komt namelijk gemiddeld niet verder dan 5,4 jaar.

Daarna volgen de presa canario met 7,7 jaar en de cane corso met 8,1 jaar.

De mastiff haalt gemiddeld 9 jaar terwijl de sint-bernard, de bloodhound, de affenpinscher en de Napolitaanse mastiff op 9,3 jaar uitkomen.

De populaire bulldog en Franse bulldog sluiten dit rijtje af met 9,8 jaar.

Artikel gaat verder onder de tabel.

Aan de andere kant van het spectrum trekt de Lancashire heeler de kar met een gemiddelde van 15,4 jaar.

De Tibetaanse spaniël volgt met 15,2 jaar en de shiba inu met 14,6 jaar. De papillon haalt 14,5 jaar en de lakeland terrier, de schipperke en de border terrier komen op 14,2 jaar.

De Italiaanse windhond en de dwergteckel halen 14 jaar. Voor wie zich afvraagt hoe de meest gehouden hond van Groot-Brittannië het doet: de labrador scoort volgens de onderzoekers 13,1 jaar.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Opvallend genoeg leven rashonden in deze dataset iets langer dan kruisingen. Ze halen gemiddeld 12,7 jaar tegenover 12 jaar voor gemengde honden en dat staat haaks op wat eerdere onderzoeken lieten zien.

McMillan wijt dat aan de opkomst van bewuste kruisingen zoals de labradoodle en de cockapoo. “We hebben het niet langer alleen over vuilnisbakkenrassen of onbekende mixen tegenover rashonden,” aldus McMillan tegen AFP.

Wie een hond overweegt doet er volgens de wetenschappers goed aan verder te kijken dan alleen het aantal jaren.

Voeding, erfelijke aanleg, ziektes en de manier van houden wegen namelijk ook mee.

Bovendien vertonen de zware rassen uit de onderste regionen van de lijst vaak eerder ouderdomsverschijnselen zoals slechter horen en zien, minder bewegen en blaasproblemen.