Bedank je automobilisten bij zebrapaden omdat ze je laten oversteken? Psychologen vertellen wat dat over jou zegt

Een klein gebaar dat niemand verplicht is te maken want de wet schrijft nu eenmaal voor dat automobilisten moeten stoppen. En toch doet het iets met de bestuurder achter het stuur.

Psychologen zeggen dat mensen die automatisch bedanken bij een zebrapad zich onderscheiden op een aantal persoonlijkheidskenmerken. Het zijn namelijk niet de regelnalevers die simpelweg bevestigen dat de automobilist deed wat hij moest doen.

Het zijn mensen die in de situatie méér zien dan een verkeersregel. Wie vriendelijk van aard is ziet in de automobilist geen anoniem voertuig maar een persoon die de moeite nam te wachten.

Beleefdheid past in de situatie

Voor zo iemand is een bedankje een logische afsluiting van de uitwisseling. Ze ontvingen iets en al was dat iets wettelijk verplicht dan nog voelt het als een gift. Dat wil je erkennen.

Mensen met een sterk plichtsbesef houden zich net zo goed aan ongeschreven regels als aan geschreven. Ze weten dat de auto moest stoppen maar voelen tegelijkertijd dat beleefdheid bij de situatie hoort.

Het zijn dezelfde mensen die de deur iets langer openhouden dan nodig is die hun dienblad terugbrengen in een restaurant en die een e-mail beantwoorden ook als niemand dat verwacht.

Empathie bepalend in bedanken

Empathie speelt ook een centrale rol. Bedanken vereist het vermogen om je voor te stellen wat de ander ervaart. Dat de bestuurder misschien haast heeft of een zware dag achter de rug heeft.

Wie dat besef meeneemt naar het zebrapad neemt het ook mee naar andere sociale situaties. Wie niet bedankt is daarmee niet automatisch onverschillig. Strikte volgers van de regels redeneren vanuit een ander perspectief: de auto moest stoppen dus extra dankbaarheid is niet nodig.

Soms is er gewoon sprake van vermoeidheid of afgeleid zijn door gedachten. De afwezigheid van een gebaar zegt niet altijd iets over het karakter.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Opvallend is dat mensen die bij zebrapaden instinctief zwaaien zelf vaak ook automobilist zijn. Ze kennen het gevoel van vertragen voorgaan verlenen en wachten. Die ervaring nemen ze mee als ze te voet gaan. Empathie reist met hen mee.

Maar wat doet zo’n gebaar eigenlijk met de bestuurder? Uit onderzoek blijkt dat de meeste chauffeurs er onmiddellijk beter van worden. Ze houden even op anonieme verkeersdeelnemer te zijn en voelen zich een moment lang gezien. Iemand merkte hen op.

Dat kleine gevoel van erkenning heeft effect dat verder reikt dan dat ene moment. Onderzoek naar verkeersgedrag toont aan dat informeel contact tussen voetgangers en automobilisten de spanning op de weg merkbaar vermindert.

Dank ook goed voor de dopamine

Wie de bestuurder bedankt geeft hem namelijk een kleine dopamineprikkel. Die zorgt er onbewust voor dat hij bij het volgende zebrapad sneller geneigd is opnieuw te stoppen.

Door één kort gebaar maak je de weg veiliger voor alle voetgangers die na jou komen. Dat is de stille keten van kleine daden van vriendelijkheid in de ochtendspits.

Het kost niets. Een opgestoken hand een knikje een blik. En toch zegt het iets over wie je bent en hoe je naar anderen kijkt. Niet alleen aan het zebrapad maar ook ver daarbuiten.