Europa kent maar één weg zoals deze en bijna niemand weet waar hij ligt

Op een twee kilometer lang traject van de Route Nationale 2, tussen Parijs en Soissons in het departement Oise, worden alle nieuwe wegmarkeringen getest voordat ze op Franse wegen mogen worden toegepast.

Het gaat om het grootste testcentrum voor wegmarkeringen van Europa waar jaarlijks honderden producten onder realistische omstandigheden worden beoordeeld.

Dagelijks rijden duizenden automobilisten over dit deel van de RN2 zonder te beseffen dat het tegelijkertijd dienstdoet als een openluchtlaboratorium. Jaarlijks worden hier tussen de 200 en 300 verschillende producten getest.

Dat zijn niet alleen witte wegverven maar ook thermoplastische markeringen en voorgelijmde belijningen. Ongeveer vijftien Franse en internationale bedrijven brengen hun producten aan op vooraf genummerde testvakken waarna de natuur en het verkeer het zware testwerk overnemen.

Lees ook: Zoveel werknemers van Porsche verdienen meer dan 100.000 euro per jaar

Materiaal wordt blootgesteld aan echte situaties

De proeven worden georganiseerd door Ascquer, de Franse vereniging voor certificering van weguitrusting. Daarbij werkt de organisatie samen met onderzoeksinstituut Cerema en de Franse wegbeheerder.

Anders dan in een afgesloten laboratorium worden de materialen hier blootgesteld aan echt verkeer, zware vrachtwagens, regen, vorst, hitte en intensief dagelijks gebruik. Alleen op die manier kan betrouwbaar worden vastgesteld hoe duurzaam en veilig een wegmarkering werkelijk is.

Een belangrijk onderdeel van de beoordeling is de zichtbaarheid. Overdag wordt gemeten hoe sterk het contrast is tussen de witte belijning en het asfalt. 

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Deze glasbolletjes werken als kleine optische lenzen. Het licht van de koplampen dringt de bolletjes binnen, wordt teruggekaatst en keert vrijwel rechtstreeks terug naar de bestuurder.

Daardoor lijken de witte lijnen in het donker op te lichten zonder dat er elektriciteit aan te pas komt. Zonder deze glasbolletjes zouden wegmarkeringen ’s nachts veel minder zichtbaar zijn, dat is van groot belang voor de verkeersveiligheid.

Volgens de Franse sectororganisatie voor weguitrusting vindt ongeveer een derde van alle dodelijke verkeersongevallen plaats tussen zonsondergang en zonsopkomst. Terwijl er dan juist veel minder verkeer is, ligt het risico op een dodelijk ongeval ongeveer vier keer zo hoog als overdag.

Naast zichtbaarheid wordt ook de stroefheid uitvoerig getest en hiervoor gebruiken onderzoekers een speciaal meetinstrument, de zogenoemde SRT-slinger, waarbij een rubber blokje zwaait over een nat gemaakte wegmarkering waarna wordt gemeten hoeveel grip het oppervlak biedt.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Zo wordt voorkomen dat bijvoorbeeld een zebrapad bij regen verandert in een glad oppervlak. Ook de prestaties tijdens regen krijgen veel aandacht.

Met een sproei-installatie wordt een flinke regenbui nagebootst waarna opnieuw wordt gemeten hoe goed de markeringen zichtbaar blijven in het licht van koplampen. Juist bij slecht weer moeten bestuurders namelijk duidelijk kunnen zien waar de rijstroken lopen.

De testperiode duurt niet enkele dagen maar één tot twee jaar. Gedurende die tijd ondergaan de markeringen miljoenen passages van auto’s en vrachtwagens.

De duurzaamheid wordt beoordeeld aan de hand van het aantal wielpassages dat de markering kan doorstaan. Daarnaast wordt iedere verfsoort chemisch geanalyseerd zodat fabrikanten na goedkeuring de samenstelling niet ongemerkt kunnen wijzigen.

Testperiode kan tot twee jaar duren

Alleen producten die alle proeven succesvol afronden ontvangen uiteindelijk het Franse NF-keurmerk, sinds 2000 is dit keurmerk verplicht voor wegmarkeringen op openbare Franse wegen. Ondertussen wordt op hetzelfde testtraject al gewerkt aan de volgende generatie wegmarkeringen.

Zo zijn er experimenten uitgevoerd met verf die overdag zonlicht opslaat en ’s nachts urenlang blijft oplichten zonder externe energiebron. Ook worden ribbelmarkeringen getest die trillingen en geluid veroorzaken wanneer een bestuurder onbedoeld van zijn rijstrook afwijkt.

De toekomst brengt bovendien een nieuwe uitdaging, zelfrijdende auto’s vertrouwen sterk op camera’s die duidelijke en contrastrijke wegmarkeringen nodig hebben om veilig te kunnen navigeren. Daarmee krijgen de eenvoudige witte strepen op het asfalt een nog belangrijkere functie.

Voordat autonome voertuigen straks zelfstandig over de weg rijden, zijn hun belangrijkste oriëntatiepunten al jarenlang uitvoerig getest op een bescheiden stukje asfalt in Noord-Frankrijk.

Lees ook: Langste tramlijn ter wereld verbindt de mooiste plekjes aan de Belgische kust

Lees ook: IKEA verkoopt iets voor 40 euro waar iedereen met een camper of caravan van gaat smullen