Verstappen overweegt exit: deze F1-iconen namen dezelfde beslissing

Max Verstappen is niet de eerste wereldkampioen die openlijk twijfelt aan zijn toekomst in de Formule 1. De sport heeft al vaker afscheid moeten nemen van de grotere goden op het moment dat niemand dat verwachtte.

Mike Hawthorn werd in 1958 de eerste Britse wereldkampioen door met slechts één overwinning het kampioenschap te winnen, met slechts één punt voorsprong op Stirling Moss. Maar het werd een emotioneel seizoen voor Hawthorn.

Zijn Ferrari-teamgenoot Peter Collins verongelukte op de Nürburgring en eerder dat jaar overleed ook Luigi Musso. Vrijwel direct na het veiligstellen van de titel kondigde de Hawthorn zijn afscheid aan.

Hij was pas 29 jaar oud en gaf prioriteit aan zijn leven buiten de sport, mede omdat het racen in die periode extreem gevaarlijk was. Het leven van Hawthorn buiten de sport zou niet heel lang duren. In januari 1959 overleed ook hij, bij een verkeersongeval op een snelweg in Engeland.

Veiligheid speelde vaak een doorslaggevende rol

Jackie Stewart had op het moment dat hij afscheid in 1973 drie wereldtitels en 27 overwinningen achter zijn naam. Hij had al besloten te stoppen na het seizoen maar de dood van zijn teamgenoot François Cevert tijdens de kwalificatie voor de Amerikaanse Grand Prix maakte de beslissing definitief.

Stewart verscheen nooit meer aan de start. Hij was 34 en had nog het in zich om nog meer wereldtitels te winnen. Veiligheid speelde voor hem een doorslaggevende rol.

Niki Lauda stapte in 1979 midden in het seizoen gewoon uit zijn Brabham tijdens de training voor de Canadese Grand Prix en vloog naar huis. Zijn verklaring was typerend voor Lauda.

De Oostenrijker had geen zin meer in de onzin van rondjes rijden. Hij was tweevoudig kampioen en dertig jaar oud. Drie jaar later keerde hij terug won in 1984 zijn derde titel en stopte definitief in 1985.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Jody Scheckter won in 1979 de titel met Ferrari maar het verdedigen van zijn titel een jaar later verliep rampzalig. De nieuwe auto was niet alleen langzaam maar ook gevaarlijk. Scheckter scoorde slechts twee punten en wist zich in Canada niet eens meer te kwalificeren.

Na afloop van het seizoen van 1980 stond Scheckter negentiende en was hij er klaar mee. De magie was weg, aldus de dertigjarige Zuid-Afrikaan die na zijn carrière een biologische boerderij in het Verenigd Koninkrijk opzette.

Alan Jones werd in 1980 als eerste Australiër sinds Jack Brabham wereldkampioen, hij nam in 1981 in stijl afscheid met een overwinning in de seizoensfinale in Las Vegas.

Hij keerde wel terug, met een kort optreden bij Arrows in 1983, gevolgd door een meer langdurige comeback in 1985 en 1986 bij het nieuw opgerichte Team Haas. Beide comebacks leverden weinig succes op.

Carlos Reutemann verloor in 1981 het kampioenschap met één punt van teamgenoot Nelson Piquet en stopte het volgende seizoen al na twee races. Zijn Williams was competitief, zijn tempo was sterk en hij was net tweede geworden in Zuid-Afrika.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Toch keerde hij halsoverkop terug naar Argentinië en liet hij niets los over waarom hij zo abrupt stopte. Jaren later verklaarde hij pas dat zijn hart er simpelweg niet meer in zat. Hij ging de politiek in en werd meerdere keren gouverneur van de provincie Santa Fe.

Alain Prost verliet Ferrari in 1991 nadat het team hem had ontslagen, vanwege kritiek op de auto. Omdat er geen competitieve stoeltjes beschikbaar waren, kondigde de Fransman zijn pensioen aan. In 1993 keerde hij terug bij Williams, waar hij zijn vierde titel won en stopte hij vervolgens definitief.

Nigel Mansell won in 1992 negen races, pakte veertien polepositions en had zijn wereldtitel in augustus al binnen. Toch vertrok Mansell naar de IndyCars, omdat Williams hem onvoldoende betaalde als regerend kampioen.

Hij werd in zijn eerste jaar in de IndyCar wereldkampioen, een unicum in de motorsportgeschiedenis. Zijn terugkeer in de Formule 1 liep uit op teleurstelling en na twee races voor McLaren in 1995, waarbij hij niet eens in de auto paste was het definitief voorbij.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Mika Häkkinen was 33, werd tweevoudig wereldkampioen en uitgeput na jaren van intense strijd met Michael Schumacher. Hij ging er een jaar uit voor een sabbatical. Dat jaar werd stilzwijgend permanent. Hij racete later sporadisch in de DTM, maar keerde nooit terug naar de Formule 1.

Nico Rosberg kondigde vijf dagen na het winnen van het wereldkampioenschap in 2016 zijn afscheid aan. Hij was 31 jaar. Hij gaf aan dat de weg naar succes hem volledig had uitgeput.

De jacht op de titel had hem volledig opgeslokt en nu die was bereikt, had hij niets meer over. De jaren van strijd met Hamilton in de Mercedes-garage hadden hem niet triomfantelijk gemaakt maar juist leeggezogen.