Poetins luxeproject balanceert op de rand van de afgrond

Het moest het symbool worden van een nieuw en sterk Rusland, een luxemerk van wereldklasse. Met steun van de staat ontwikkeld om te concurreren met de meest exclusieve automerken, maar acht jaar na de lancering ziet de werkelijkheid er heel anders uit.

Aurus werd in 2018 gelanceerd als het prestigieuze paradepaardje van het Kremlin en kreeg al snel wereldwijde bekendheid toen president Vladimir Poetin de verlengde Aurus Senat in gebruik nam als officiële staatslimousine.

De ambities reikten echter veel verder dan de Russische machtscorridors. Het doel was ook om vermogende klanten aan te trekken, zowel in Rusland als op exportmarkten over de hele wereld.

Van die plannen kwam uiteindelijk weinig terecht. Oorspronkelijk werd gemikt op een jaarlijkse productie van maximaal 5.000 auto’s. In 2024 verlieten echter minder dan 150 exemplaren de fabriek. Met zo’n bescheiden productievolume is het in de praktijk onmogelijk om een winstgevende onderneming op te bouwen.

Nieuwe informatie wijst er nu op dat de mislukking haar definitieve beslag kan krijgen. Volgens de Poolse krant Rzeczpospolita wordt overwogen om de productiefaciliteit van Aurus in Jelabuga eind 2026 te sluiten. Tegelijkertijd zou het hoofdkantoor van het bedrijf, nabij Moskou, bezig zijn met de voorbereidingen voor een liquidatieprocedure.

Als deze informatie klopt, zou dat het einde betekenen van een van de meest prestigieuze industriële projecten van Rusland. Het project moest bewijzen dat het land een luxemerk kon bouwen dat zich kon meten met wereldspelers als Rolls-Royce en Bentley, maar lijkt in plaats daarvan uit te draaien op een kostbare mislukking.

Aurus in prijssegment Rolls-Royce en Bentley

“Ze slaagden er niet in om van het speelgoed van de president een echt automerk te maken,” omschreef Sergey Tsyganov het probleem kernachtig.

“De ambities waren groot maar de economische basis ontbrak.”

De productiekosten van de voertuigen zijn hoog terwijl de vraag beperkt blijft, zelfs verplichte afname door staatsinstellingen en het gebruik binnen officiële regeringskonvooien konden daar weinig aan veranderen. Buiten de Russische overheidssector wist Aurus nauwelijks klanten te overtuigen.

Dat heeft ook te maken met de prijsstelling, de Aurus Senat kost omgerekend ongeveer 590.000 euro in standaarduitvoering. Gepantserde en verlengde varianten voor regeringsfunctionarissen kunnen oplopen tot meer dan 1,3 miljoen euro.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

Daarmee bevindt Aurus zich in hetzelfde prijssegment als Rolls-Royce en Bentley, terwijl het merk niet beschikt over dezelfde reputatie, geschiedenis of exclusiviteit. Bovendien werd de kwaliteit van de voertuigen regelmatig bekritiseerd.

Aurus werd gepresenteerd als volledig Russische ontwikkeling, maar toch maakten de eerste modellen gebruik van technologie en onderdelen, afkomstig van buitenlandse leveranciers.

Na internationale sancties vanwege de Russische invasie van Oekraïne werd de toegang tot veel van die technologie aanzienlijk moeilijker. Dat heeft niet alleen gevolgen voor de productie maar ook voor de ontwikkeling van nieuwe modellen.

Er gingen geruchten over een goedkopere Aurus 900 die gebruik zou maken van Chinese technologie en mogelijk gebouwd zou worden in Sint-Petersburg. Concrete plannen ontbreken echter en de financiële situatie van het merk maakt een succesvolle introductie onzeker.

Ook de eigendomsstructuur veranderde de afgelopen jaren, autofabrikant Sollers trok zich terug uit het project en Gazprom Tech, een dochteronderneming van energieconcern Gazprom, is nu mede-eigenaar, maar dat loste de fundamentele problemen nog niet op.

Eigendomsstructuur veranderde drastisch

De economische omstandigheden in Rusland maken een herstel bovendien lastig. De oorlog in Oekraïne, internationale sancties en oplopende begrotingstekorten zetten de financiën onder druk en in zo’n klimaat wordt het moeilijker om verlieslatende projecten onbeperkt te blijven ondersteunen.

Aurus slaagde er uiteindelijk wel in een belangrijk symbolisch doel te bereiken. Het merk gaf Rusland een nationale staatslimousine en bood het Kremlin een alternatief voor buitenlandse luxemerken.

Als commercieel automerk bleef succes uit en de verkoopcijfers bleven laag, de productiekosten hoog en de internationale doorbraak kwam nooit. Mocht de fabriek daadwerkelijk sluiten, dan eindigt Aurus als een voorbeeld van hoe politieke ambities niet altijd samengaan met economische realiteit.

Wat begon als een prestigeproject met wereldwijde aspiraties dreigt uiteindelijk vooral herinnerd te worden als een van de duurste mislukkingen uit de moderne Russische auto-industrie.