Max Verstappen vestigt nieuw record in Brazilië

Max Verstappen en Brazilië vormen intussen een eigen verhaal. In 2024 reed hij in Interlagos al van startplaats 17 naar de zege. Een jaar later vertrok hij niet eens vanaf de grid.

Door te starten uit de pitstraat en toch derde te worden laat de viervoudig wereldkampioen weer zien dat een reputatie heeft als specialist in inhaalraces.

Het was zijn 68e Grand Prix-zege in totaal en in São Paulo pakte hij nu zijn 124e podium.

Dat podium leverde een uniek record op. Geen enkele andere coureur stond na zoveel verschillende startposities op het erepodium. Verstappen heeft dat nu gedaan na races die hij begon vanaf plek 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 en 10.

Een rijtje van indrukwekkend gezelschap

Daar komen nog de startplaatsen 14, 15, 16, 17, 18 en 20 bij en nu zelfs een race die hij in de pitstraat begon. Dat is namelijk een reeks die geen enkele collega kan laten zien.

Door dat nieuwe podium ligt zijn gemiddelde ook hoger dan dat van Lewis Hamilton. Verstappen stond tot nu toe bij 53,91% van zijn starts op het podium. Hamilton komt uit op 53,58%.

De verschillen zijn klein maar in een sport die leeft van cijfers telt elke honderdste.

De rit uit de pitstraat naar de top 3 plaatst Verstappen in een exclusief rijtje. Pas voor de achtste keer in de geschiedenis haalde een coureur vanuit de pitstraat het podium.

Voor de Nederlander deden alleen Hamilton, Kimi Räikkönen, Rubens Barrichello, Sebastian Vettel, Nigel Mansell en Alain Prost dat kunstje. Hamilton was de laatste die dat lukte in 2014.

Toch zijn er nog steeds slechts 2 coureurs die een Grand Prix wonnen vanaf een nog lager startnummer dan Verstappen in 2024. John Watson zegevierde in 1983 in Long Beach.

Hij begon als 22e met zijn McLaren en reed naar de winst. Barrichello flikte het in 2000 in Hockenheim in de regen. De Braziliaan kwam toen in een Ferrari vanuit het achterveld naar de eerste plaats.

Een zege vanaf startplaats 17 was lang een zeldzaamheid. Voor Verstappens triomf in Brazilië kende de Formule 1 dat scenario alleen met Räikkönen in de Grand Prix van Japan 2005.

De Fin won toen in Suzuka met McLaren vanaf diezelfde 17e plek.

Watson had ook al eens vanaf startplaats 17 gewonnen. Dat gebeurde in 1982 in Detroit met wederom een McLaren.

Nu discussiëren fans of Verstappens overwinning van 2024 of zijn podiumrit vanuit de pitstraat in 2025 de knapste prestatie was. De ene groep wijst op de pure winst van achterin.

De andere vindt het vertrek uit de pitstraat, zonder referentie op de grid en vaak met een andere afstelling, nog indrukwekkender.

Historisch gezien past de race in São Paulo in een lange traditie van heroïsche inhaalraces. Hamilton gaf in 2021 zelf al een modern voorbeeld op hetzelfde circuit.

Door een onreglementaire achtervleugel werd hij na de kwalificatie gediskwalificeerd en moest hij als laatste de sprint beginnen. Hij knokte zich in die korte race naar de vijfde plek.

Daarna volgde nog een motorstraf. Hamilton viel terug naar startplaats 10 voor de echte Grand Prix. In de wedstrijd zelf reed hij iedereen toch weer voorbij en won hij de race.

Voor veel kenners is dat nog altijd een van zijn beste optredens in de Mercedes.

Vettel liet in 2019 zien dat je vanaf de laatste rij nog steeds hoog kunt eindigen. In Hockenheim moest de Duitser als laatste vertrekken in wat een chaotische Duitse Grand Prix werd.

Normaal zijn de kansen dan vrijwel weg. Toch reed Vettel zijn Ferrari door het veld heen en werd hij tweede.

In de Grand Prix van Abu Dhabi 2012 zorgde dezelfde Vettel, toen nog in dienst van Red Bull, opnieuw voor spektakel. Hij begon als voorlaatste. Pedro de la Rosa vertrok zelfs nog achter hem vanuit de pitstraat.

Vettel ging als titelleider bijna helemaal van achteren van start en eindigde als derde. Hij mocht dus toch weer op het podium staan en hield zijn kampioenskansen in leven.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

De lijst met grote inhaalraces gaat verder terug in de tijd. Daarbij blijft het Indianapolis 500 buiten beschouwing.

Die race telde in de jaren 50 wel mee voor het wereldkampioenschap maar de Formule 1 teams en hun typische Grand Prix auto’s reden er zelden. Voor veel historici geldt het dus niet als een echte Grand Prix van de Verenigde Staten.

Kijk je alleen naar echte Grands Prix dan springt de Grand Prix van Groot-Brittannië in 1954 eruit. Roberto Mieres startte toen met zijn Maserati vanaf positie 32. Hij reed een sterke race en werd zesde.

Dat betekende 26 plaatsen winst. In diezelfde wedstrijd klom zijn landgenoot Onofre Marimón van plek 28 naar het podium. Hij kwam als derde over de streep en won 25 plaatsen.

In Estoril in 1993 schreef Damon Hill zijn naam in deze statistieken. De Brit vertrok in zijn Williams vanaf positie 26 en reed naar de tweede plaats. Dat leverde 24 plaatsen winst op, bijna een volledige rondgang door het veld.

Ook Nelson Piquet duikt op in het rijtje

Ook andere namen doken meer dan eens op in dit soort lijstjes. Nelson Piquet won 23 posities in de Grand Prix van Mexico 1987. Hij startte als 25e en eindigde als tweede.

Een jaar met veel uitvallers maar ook met een geduldige race van de Braziliaan.

Verschillende coureurs delen het rijtje met 22 gewonnen plaatsen. Ronnie Peterson deed dat in de Verenigde Staten in 1972. Van startplaats 26 naar de vierde plek. Mansell herhaalde het kunststuk in Frankrijk 1989.

Hij reed van 24 naar 2. Christian Danner ging in de Verenigde Staten in 1989 van 26 naar 4. Michael Schumacher vertrok in de Grand Prix van Italië 1992 als 25e en eindigde als derde. Dat leverde de jonge Duitser toen veel lof op.

Bij 21 veroverde plaatsen vinden we Emerson Fittipaldi in de Verenigde Staten in 1980. Hij reed van plek 24 naar 4. Carlos Reutemann deed iets gelijkaardigs in Italië in datzelfde jaar. Ook hij begon als 24e en werd derde.

In 1983 in de VS won Watson vanaf startplaats 22 de race. Zijn teamgenoot Niki Lauda schoof van 23 naar 2 op. Dat maakte er een historische dag voor McLaren van.

Een van de meest legendarische ritten zonder zege kwam van Jim Clark in 1967 in Monza. De Schot startte van poleposition en lag comfortabel aan de leiding.

Een lekke band dwong hem echter naar de pit. De stop kostte hem een volledige ronde. Hij kwam terug in het veld als 16e.

Clark reageerde zoals alleen de grootste kampioenen dat kunnen. Hij reed ronderecord na ronderecord. Hij maakte de verloren ronde goed en lag aan het begin van de laatste ronde weer op kop. Toen ging de brandstof op.

Zijn Lotus begon te haperen en uiteindelijk kwam hij als derde binnen. De Tifosi juichten hem toe alsof hij in een Ferrari had gewonnen. Dat zegt veel over de indruk die zo’n inhaalrace kan maken.