Dit leerde Max Verstappen van vader Jos: ‘Dat is een hele goede basis’

De meeste Formule 1 teams vertrouwen tegenwoordig blindelings op de data die ze wordt voorgeschoteld en in de toekomst belooft er alleen nog maar veel meer data bij te komen, toch kan het gevoel van de coureur in de auto minstens net zo belangrijk zijn als iedere vorm van data.

Max Verstappen is bij uitstek een coureur die niet alleen maar blindelings afgaat op wat er aan informatie uit de computer komt rollen, maar die al vaker kritieke situaties in zijn voordeel wist te bepalen door op zijn onderbuikgevoel af te gaan.

De viervoudig wereldkampioen sleutelde al op jonge leeftijd samen met zijn vader Jos Verstappen aan zijn kart en ontwikkelde op die manier een bijzonder gevoel voor zijn raceauto.

Over hoe belangrijk het gevoel kan zijn dat je als coureur in de auto hebt en de meerwaarde die het kan hebben om zelf op jonge leeftijd mee te sleutelen aan je kart kan voormalig autocoureur Arie Luijendijk goed meepraten.

Heel vaak moeilijk voor coureurs

In de podcast F1 aan Tafel legt Luijendijk uit dat het racen veel meer is dan de data die het team verzamelt. De coureur die in zijn actieve carrière in 1990 en 1997 de Indy 500 op zijn naam schreef en in 1998 ook de 24 uur van Daytone wist te winnen geeft daar ook een concreet voorbeeld van.

Presentator Toine van Peperstraten vraagt zich vanuit The Harbour Club in Vinkeveen waar F1 aan Tafel opneemt hardop af of het niet moeilijk zou zijn voor een coureur om zijn hele team te moeten overtuigen wanneer er in de auto iets niet klopt, terwijl de data dat niet aangeven.

Luijdendijk geeft aan dat het heel vaak inderdaad een moeilijk kwestie wordt als de coureur aangeeft dat er iets niet in de haak is, terwijl de data uitwijzen dat alles in orde is. Ook geeft de voormalige IndyCar winnaar aan dat hij in zijn eigen carrière zelf dergelijke situaties meemaakte.

“Ik heb het zelf ook wel eens meegemaakt dat ik zeg: ‘Dit klopt niet, dit klopt niet,” vertelt Luijendijk.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

“En dan kijken ze zo: ‘Ja, maar we zien niks.’ Of dan zeggen ze: ‘Zullen we dit veranderen? Want de data die zegt dat we dat wel kunnen doen.”

“Dan zeg ik van: ‘Nee, dat wil ik niet, want dan is er te weinig downforce en dan ga ik eraf,'” schetst Luijendijk.

Luijendijk is er behoorlijk zeker van dat de coureur het beste aan kan voelen hoe het is om in de auto te zitten, data of geen data. De Zuid-Hollander vergelijkt het ook met paardrijden.

Artikel gaat verder onder de afbeelding.

“‘Maar de data zeggen dat het kan.’ Maarja, de rijder moet het toch voelen, he?”

“Het gaat allemaal door je gat heen en door je lijf. Het is hetzelfde als dat je op een paard rijdt, ik bedoel: dat voel je ook aan.”

“Als je half verdoofd bent, zegmaar in je lichaam, dan voel je dat paard ook niet.”

It helps als je aan auto’s hebt gewerkt

“Elke coureur heeft gewoon zijn eigen dingen. Ik kan me een paar dingen herinneren van mijzelf. Ik had een vibratie in de auto,” vertelt Luijendijk.

Luijendijk vertelt dat hij zijn monteurs instrueerde om rechtsachter een staafje te bekijken waarin een moertje vast zou zitten, waarvan hij het vermoeden had dat die los zou zitten.

“Die gasten die kijken en zeggen: ‘How the f**k did you know that?‘ ‘Well, first of all, I used to work on race cars,’ so that helps als je aan auto’s gewerkt hebt.”

De theorie van Luijendijk is dat Max Verstappen een zelfde gevoel heeft weten te ontwikkelen omdat hij al van jongs af aan meesleutelde met Jos Verstappen aan de karts.