Vintage vliegtuigen brengen F1-auto’s naar de start

Een gloednieuwe Formule 1-wagen staat symbool voor het heden: voor simulaties, datastromen en strakke tijdschema’s. Maar op 29 januari in Barcelona speelde zich een opmerkelijk tafereel af.

Een fonkelnieuwe Aston Martin AMR26 werd uit een vrachtvliegtuig gerold dat ouder is dan veel van de ingenieurs die eraan werken. Geen hypermoderne cargojet, maar een Antonov An-12BP uit 1972, een overblijfsel uit de Koude Oorlog, die moderne race­technologie naar de baan bracht.

Toen de AMR26 donderdagmiddag voor het eerst opdook op het circuit, ging alle aandacht direct naar het nieuwe ontwerp. Maar minstens zo interessant was de vraag: hoe is de wagen überhaupt op tijd in Barcelona geraakt?

In de fabriek in Silverstone was tot diep in de nacht aan de auto gewerkt. Pas in de vroege ochtend kwam het groene licht voor transport. De tijdsdruk was enorm. Maar het grootste probleem zat in het transportmiddel: de container met de auto was te groot voor standaardvrachtvliegtuigen.

De oplossing kwam uit onverwachte hoek. De Oekraïense vrachtmaatschappij Cavok Air stelde een Antonov An-12BP beschikbaar. Dit robuuste toestel uit 1972, met vier turbopropmotoren en militaire roots, bleek ideaal voor het vervoeren van grote en onhandige lading, precies wat nodig was.

Waarom oude technologie hier beter werkt

De Antonov An-12 is ontworpen voor militaire logistiek: voertuigen, uitrusting en mensen transporteren naar afgelegen locaties zonder goede infrastructuur.

Het toestel beschikt over een ruime, hoge laadruimte met een vloer van staal en titanium, bestand tegen hoge puntbelastingen. Dankzij de achterklep kunnen lange en zware objecten direct worden ingeladen.

Cavok Air's Antonov An-12 UR-CKM recently hauled Aston Martin's 2026 F1 car AMR26 from Birmingham to Girona, a standout freight move. Full details and photos: https://t.co/w7VP3alikZ

— Airline Hub (@AirlineHub1) January 31, 2026

Moderne vrachtvliegtuigen zijn geoptimaliseerd voor standaardcontainers en daarmee vaak minder flexibel. In dit geval was de Antonov dus de perfecte keuze, omdat het F1-chassis zonder aanpassing of demontage vervoerd kon worden.

De An-12 is gebouwd als een volledig metalen hoogdekker met een ronde romp van vier meter breed. De eenvoudige, robuuste vleugels met grote landingskleppen zorgen voor stabiliteit bij lage snelheid, zodat het toestel ook op korte banen kan opereren.

De vier AI-20 turboprops leveren elk zo’n 4000 pk. Efficiëntie is nooit het doel geweest, duurzaamheid en betrouwbaarheid wel. En dat is waarom veel An-12’s nog altijd actief zijn, ondanks hun leeftijd en de komst van moderne alternatieven die vaak al weer verdwenen zijn.

Ook het landingsgestel verraadt de oorsprong: lage bandendruk voor onverharde start- en landingsbanen, hydraulische schijfremmen met ABS, en optionele verwarmde ski’s voor sneeuwoperaties.

Dat is niet nodig voor F1-auto’s, maar het toont aan hoe snel en zelfstandig dit soort toestellen inzetbaar zijn, zonder complexe grondafhandeling of infrastructuur. Een cruciaal voordeel wanneer elke minuut telt.