Dit handgebaar van motorrijders betekent iets heel anders dan veel mensen denken

Je hebt motorrijders dit vast al vaak zien doen, maar de meeste mensen kennen de bijzondere betekenis achter dit eenvoudige handgebaar niet.

Miljoenen motorrijders steken elke dag twee vingers op als korte groet wanneer ze elkaar op de weg passeren. Voor hen is het de normaalste zaak van de wereld, terwijl het voor anderen een handgebaar is met een geschiedenis waar niemand het helemaal over eens is.

Het eenvoudige V teken is uitgegroeid tot een symbool van saamhorigheid, respect en verbondenheid onder motorrijders over de hele wereld. Maar waar deze traditie precies vandaan komt, blijft gehuld in mysterie en historici zijn het nog altijd niet eens over de ware oorsprong.

Een van de bekendste theorieën voert terug naar 1904, toen William Harley en Arthur Davidson elkaar toevallig op straat zouden hebben ontmoet.

Motorrijden stond destijds nog in de kinderschoenen en motorfietsen waren een zeldzame verschijning. Toen de twee elkaar begroetten, trok dat veel aandacht. Omstanders zouden hebben gedacht dat ze getuige waren van een geheime code tussen de weinige mensen die een motorfiets bezaten. Van daaruit zou het gebaar zich langzaam maar zeker over de hele motorwereld hebben verspreid.

Een andere verklaring vindt zijn oorsprong in de periode na de Tweede Wereldoorlog. Toen Amerikaanse veteranen naar huis terugkeerden, namen zij het V teken van de overwinning met zich mee en gebruikten het om andere veteranen op de motor te herkennen.

Het handgebaar groeide uit tot een teken van respect, gedeelde ervaringen en de bijzondere band tussen mensen die hetzelfde hadden meegemaakt.

Er bestaat ook een romantischere verklaring. Volgens een oude middeleeuwse legende begroetten twee ridders elkaar met het V teken wanneer zij elkaar ontmoetten voorafgaand aan een uitdaging. Of het verhaal waar is, weet niemand, maar het laat wel zien hoe sterk de symbolische waarde van de twee opgestoken vingers door de eeuwen heen is geworden.

Gedeeld lot

De meest gangbare betekenis achter de motorgroet is praktisch en menselijk tegelijk. De wijsvinger en middelvinger wijzen naar beneden, richting het asfalt, als een stille wens voor een veilige rit.

Het is geen overwinningsgebaar in de stijl van Winston Churchill, maar een herinnering dat de weg gevaren kent die alleen motorrijders echt begrijpen, gevaren waar automobilisten zich doorgaans nauwelijks bewust van zijn.

Regen, wind, gladde bochten en onoplettende weggebruikers zijn dagelijkse realiteit voor wie op twee wielen rijdt. Dat gedeelde risico schept een spontane solidariteit tussen mensen die elkaar nooit eerder hebben gezien en elkaar na dit moment ook nooit meer zullen tegenkomen.

Een fractie van een seconde, twee vingers omlaag, en er is een verbinding die moeilijk te verklaren valt maar direct voelbaar is voor iedereen die hem ooit heeft ontvangen of gegeven. Net als de tik bovenop de helm.

Tegelijkertijd heeft de groet zijn grenzen en die zijn belangrijk om te kennen. Bij het remmen, in druk stadsverkeer of tijdens het nemen van een scherpe bocht is veiligheid belangrijker dan sociaal verkeer.

Op snelwegen kan het gebaar bovendien verkeerd worden geïnterpreteerd door andere weggebruikers of simpelweg worden gemist door de andere motorrijder. Tijdens grote motorevenementen zoals rallydays of clubritten laten rijders het gebaar dan ook vaak achterwege, anders zouden ze urenlang met één hand rijden terwijl concentratie juist geboden is.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

Wanneer de groet uitblijft

Een uitgebleven reactie is zelden een teken van minachting of onverschilligheid. De andere rijder was misschien bezig met schakelen, werd opgeslokt door een lastige bocht of had simpelweg zijn handen vol in het verkeer.

Na meer dan een eeuw bestaat dit gebaar nog steeds, gedragen door verhalen, tradities en een gedeeld gevoel van vrijheid dat moeilijk in woorden te vatten is